USA 2002

Subtitle

Vrijdag 9 en zaterdag 10 augustus 2002

Vrijdag 9 augustus 2002.

Gister een flink bord Chimichanga op in het restaurant. We zaten allebei flink vol. We waren weer te enthousiast en hadden een voor –en hoofdgerecht besteld, maar het voorgerecht was al zo mega dat we daar makkelijk genoeg aan hadden gehad. Het is ook een echte typische Amerikaanse Diner. Met Sky-lederen roze bekleding en in van die zitbanken/hoeken. Geweldig! 

We hebben vannacht goed geslapen en kunnen er weer tegenaan. De Blije Bellen (alarm van Roon zijn mobiel) gingen om 6.00 uur. Wat vroeg zeg!! Maar ja, aangezien we Mesa Verde toch nog in willen moeten we op tijd opstaan. 

Tegen 7.15 uur zitten we in de auto op weg naar het park. 

Om 8.00 uur komen we boven op een behoorlijke helling bij het Visitor center aan. Er staat een mega lange rij (nou dat viel achteraf ook wel mee) om kaartjes te kopen voor The Long House rondleiding. We hebben daarna even bij een picknicktafel een eiges gemaakt boterhammetje met honingham gegeten. Sapje erbij en ’t was weer smullen! 

Het suurt nog zo’n 45 min (12 mile ong) tot aan de parkeerplaats dus we gaan behoorlijk allerlei bochten van links naar rechts en heen en weer de bergen over. Ik was straks behoorlijk misselijk, maar nu gaat het wel goed. 

We lopen de route naar het Stephouse. Erg mooi om te zien. Het is alleen super warm en we leggen het af! Maar zeker wel de moeite waard. 

Om 10.30 uur begint onze rondleiding door The Long House. We rijden eerst een stuk met een treintje om daarna achter onze Ranger Duffy aan te gaan. (ook wel bekend als Hell Duffy) we dalen 120 feet (36 meter) af naar The Long House. Het is erg mooi om te zien en heel indrukwekkend. Hij verteld leuke dingen en het is erg leerzaam. 

Eenmaal terug moesten we een half uurt wachten voordat er een busje kwam om ons op te halen. Dat was geen lolletje ondanks het afdakje. 

In de auto weer een broodje gemaakt en nu zijn we bijna in Kayenta, Monument Valley. Ik heb het idee dat ik daar niet erg warm voor loop, maar dat zullen we nog wel even zien. 

Gelukkig was het niet zo’n lange rit (192 km) want dat autorijden heb ik wel even gehad. Ben benieuwd wat voor een hotel we nu slapen. Hoop dat het iets beter er uitziet dan het Anasazi Motor Inn. We rijden nu over Indianengebied, alles is vrij vlak, heel apart. 

We zijn tegen 15.45 uur aangekomen in het hotel. We hebben nu een Holiday Inn hotel. Het is in ieder geval een erg mooi hotel met grote luxe kamers. We zitten nu in het Navajo reservaat en we komen dan ook de ene na de andere Indiaan tegen. 

Nadat we de spullen hebben neergezet zijn we meteen verder gereden naar Monument Valley. Onderweg komen we de meest mooie Monolieten tegen. Het park zelf stelt niet veel voor en we besluiten terug te gaan naar het hotel en te gaan zwemmen. We vinden ons zelf behoorlijk decadent maar het park zelf is eigenlijk niet meer dan dat we onderweg al zien.  

We hebben heerlijk aan het zwembad gelegen met een boek. 

Tegen 19.30 uur zijn we gaan eten. Ik heb een Chiliburger op en Roon een Navajo Burger. Het was weer een bord vol met de meest  lekkere dingen. We hebben weer goed ons best gedaan om alles op te krijgen. 

Ik heb wat last van zonne allergie op mijn armen, morgen dus extra goed insmeren en oppassen in de zon. 

Roon heeft vandaag wat last van zijn hoofd en nek, spanningen die los komen. 

Morgen gaan we vroeg weg naar Lake Powell. Dat moet dus echt heel erg mooi zijn. Ik ben heel erg benieuwd. Elke keer weer spannend wat we te zien krijgen. 

xx

 

Zondag 11 augustus 2002.

Gister geen tijd gehad om te schrijven, maar hier dan het verslag. 

De nacht in Kayenta ging tegen half 4 het brandalarm af. Dat hadden wij weer hoor! Ik heb Roon echt wakker moeten maken want we lagen in aparte bedden. Roon lag helemaal in coma. Op de gang gekeken, niks te zien. Toch maar aangekleed en de belangrijkste spullen gepakt en naar de receptie gelopen. Er was gelukkig niks aan de hand. Iemand had per ongeluk de hendel overgehaald. Lekker dan, daar stonden we voor de 2e keer dit jaar midden in de nacht buiten. (1e keer in Londen) 

Weer verder geslapen en de volgende morgen op tijd weggereden naar Lake Powell. De reis verloopt zeer voorspoedig (max 2 uurtjes met de auto) en om 11.00 uur staan we in de receptie van het hotel. Helaas heeft ze nog geen kamers vrij. We zijn dan ook wel heel erg vroeg. 

Het is in ieder geval een mazzeltje dat we ons uurtje weer terug hebben gekregen. We konden dus wat rustiger aan doen. 

Op ons gemak boodschappen gedaan een naar de haven gereden voor onze boottocht. Het is echt weer mega heet en zelfs met onze voeten in het water koelen we slechts maar een beetje af. 

Om 13.30 uur vertrekt onze boot richting Rainbow Bridge. We varen zo’n 2,5 uur langs allerlei mooie canyons en zo. We zitten met onze snufferd natuurlijk op de voorste stoelen zodat we onze zooi goed kwijt kunnen. nou, ik dacht dat ik gek zou worden van de hitte. Dat zijn we niet gewend. Ik heb het gevoel mega te verbranden, maar dat valt achteraf mee. We zijn wel mega plakkerig en vies. 

Rainbow Bridge is erg mooi. Het is de grootste natuurlijke brug ter wereld. Het is daar alleen nog heter dan op de boot. Vanaf de boot moeten we een stukje lopen totaan de brug. Nou we waren toen alweer zeiknat, niet normaal. 

Eenmaal terug op de boot zitten we lekker in de schaduw en koelt het gelukkig wat af. Tegen 19.15 uur zijn we weer terug in de WahWeap Marina. We zijn moe, warm en vies. Snel naar het hotel, douchen en op naar ’t Steakhouse aan de overkant van de straat.

We zitten heerlijk buiten in de avondwarmte. Het koelt niet echt af en met een glaasje wijn zitten heerlijk na te praten en te soezen over weer een geslaagde dag. 

Deze nacht geen alarm en we slapen dan ook als een blok. Nou ja, af en toe word ik wakker van de mensen die ijsblokjes komen halen bij ons op de hoek. Wat een herrie zeg! 

Maar goed, we zitten nu alweer precies een uur in de auto (8.50 uur reden we weg van de supermarkt) en het schiet lekker op. Met een uurtje zijn wel bij de Grand Canyon. Ik ben heel erg benieuwd. 

Ik ga nu Roon maar even vermaken want die klaagt dat ik niet genoeg ouwehoer als we in de auto zitten. ;-)) 

Lake Powell ligt nog op zo’n 5000 feet (1524 meter). Hoog he! 

Tegen 10.45 uur rijden we het Grand Canyon NP binnen. We kunnen al meteen naar een Viewpoint en zijn daar meteen druk met het uitgeven van geld. We kopen 5 mokken!! Errug leuk dus. 

Het is allemaal erg mooi en overweldigend. Je weet niet wat je ziet!! We rijden nog een stuk verder en tegen 12.15 uur vinden we een mooi picknickplekje en gaan even genieten van het mooie weer en de omgeving.

We zijn alweer vroeg bij het hotel maar de kamer is helaas nog niet vrij. We kunnen dus weer aan de wandel.

We rijden naar het vliegveld en boeken een helikoptervlucht m 17.00 uur, spannend!!! We hebben allebei nog nooit in een heli gevlogen, Roon is behoorlijk zenuwachtig (hoogtevrees) 

We hebben de tijd genomen om naar het Visitor Center te gaan en kijken welke wandeling we gaan maken. Het is nog steeds bloedje heet en we leggen het af. 

Tegen 15.00 uur kunnen we dan eindelijk inchecken en we blijken trouwens niet in het hotel te zitten wat op de lijst stond. We zitten nu in ’t Best Western. Nog mooier dan die andere. Mazzel! 

We liggen ff een half uurtje aan het zwembad maar worden daar gek van het gegil van die blagen. Niet echt heel erg ontspannen dus. 

Tegen 16.30 uur gaan we naar ’t vliegveld en zitten we een beetje nerveus te wezen. Ik wacht het allemaal wel even af, maar Roon is behoorlijk nerveus omdat hij ook hoogtevrees heeft. 

Het verloopt allemaal geweldig!! De vlucht is prachtig en het moment dat we vanuit het bos de Canyon invliegen is even heel eng. Ik had echt het gevoel in een gat te donderen. Maar we bleven in de lucht hangen. En het was heelmaal toppie! Zat wel met zweethanden in dat ding, maar het was super! Ik werd op den duur wel wat misselijk (vloog achteruit) maar ik heb het volgehouden zonder te spugen. Naderhand wel even flink cola gedronken en moeten boeren,maar na een uurtje was het over. 

We rijden naar een ander View Point om de Sunset te zien en ook dat was heel erg mooi. Het was wel mega druk maar zeker de moeite waard. 

Lekker een pizza The Works gegeten tussen de Amerikaanse jongeren en zo. We voelden os helemaal thuis (vooral Roon met zijn ijsklontenmachine) Het was erg lekker. 

Nu ligegn we lekker film te kijken, wasje gedaan en zo lekker slapen. 

Morgen een wandeling langs de Canyon en op naar Las Vegas! 

Members Area

Recent Blog Entries

No recent entries

Recent Photos